Se wassen eenfache Wönderslöö. Se hadden to´t Starwen te vull un to´t Lääwen te wennig.
Se hadden ´ne Koh, un et gaff alle Daage Papp un Pannekooken.
Johann moch dree Daage in ´ne Wäääke bi ´n Buur arbäiden.
Wann he noch Tied hadde, meek he mongs noch ´n Paar Klumpe (Holzschuhe). He kreeg van den Buur dann ´ne Pöppel of ´ne Willge un daorföör müss he för den Buur ock noch Klumpe maaken.
Et was ´ne strengen Winter un dat Brandholt wodde knapp. Daorbi hadden se blooß dat Heerdföe in ´ne Köcken.
´Ne Winterstowe met ´ne Omd as de groote Buurn hadden se nich. Buschken hadden se nich mehr. De wassen alle all up.
Johann wuss sick te helpen. Freesen wollen se ock nich. Naoher wodden de Kinder noch krank. Wann he aobens nao Huus hengöng, dann nomm he wall ´ne Buschke van Naobers Wall met. De satten daor all siet vöörges Jaor.
´N Gewetten hadde he ock wall. Un as he hen tau bichten göng, sägg Lisbeth, siene Frou: „Johann, denkst du ock an däi taien Buschken?“
„Jao, jao, is all wall goad,“ sägg Johann. He woll nich gerne dran erinnert weern.
He hadde det ock aardig bicht. As he weer in Huus was, froog Lisbeth noch ´n Maol nao. Dat müss nich wän. Un Johann wodde all ´n bettken verdräit. Man süch öm de Not doch an. „Jao,“ sägg he,” Ick häbb em säggt van twintig.
Nächste Wääke bruuk wi noch taiene debi.”