Se wassen eenfache Hürslüh. Se hadden to´t Starwen te vull un to´t Lääwen te wennig.
Se hadden ´ne Kauh, un et gaff alle Daage Papp un Pannekooken.
Johann moch dree Daage in ´ne Wääke bi ´n Buur arbaiden.
Wann he noch Tied hadde, meek he mongs noch ´n Paar Klumpen. He kreeg van den Buur dann ´ne Pöppel of ´ne Stück Holt un daorföör müch he för den Buur ock noch poor Holsken maaken.
Et was ´nägentainhunderttaine ain strengen Winter un dat Brandholt worde knapp. Daorbi hadden se blooß dat Heerdfüür in ´ne Kööke.
´Ne Winterstoowe met ´ne Aomt as de grote Buur hadden se nich un dai Busken mit Brännholt hadden se nich mehr. De wassen alle all up.
Johann wüss sück tau helpen. Fraisen wollen se ock nich. Naoher wodden de Kinder noch krank. Wann he Aobens vanne Arbeit nao Huus hengöng, dann nümm he wall ´ne Buschke Holt van den Naober mit. De laagen daor all siet vööriges Jaor.
´Ain Gewäten haäär he ock wall. Un äs hai hen bichten göng, sägg Lisbeth, siene Frau: „Johann, denkst du ock biet Bichten an dai taien Bündel Holt dai du all maol mitnahmen häss?“
„Jao, jao, is all wall gaud,“ sägg Johann. He woll nich gerne dran erinnert weern.
He häff dätt ock ganz aartig bichtet. At he weer in Huus was, fröög Lisbeth noch maol naoh van wäägen dät tain Büsken Holt. Man Johann woorde all ´n bittken verdräiht. Man söög üm dai Not wall an unn Johann sägg. „Jao,“ sägg.“ he. Ick häbb Pastor säggt van twintig Busken Holt.
„Nächste Wääke bruuk wi noch taiene mehr.”